Ik vraag me af wanneer die tv ingeburgerd gaat raken hier. En of het wel zo slecht is als veel mensen denken. Als ik me verveel en ik kan niet zappen ga ik eindeloos mijn mailbox refreshen. Waar raak je nou afgestompter van?

Uit het niets sloeg Vlam een oerkreet uit. Hij trommelde als Tarzan op zijn borst en zei met een woeste blik in zijn ogen: ‘ik voel me nu net of ik voor mijn vrouw gejaagd heb’. De vrouw in kwestie was druk met het uit de keel vissen van een halve kip die van schrik naar binnen schoot, doch -alle feministische denkbeelden ten spijt- gevleid.

Gelukkig maakte hij ook het slagveld schoon. Gewoon met de stofzuiger.

namelijk, waarom prijkt boven de tekst ‘examenbundel.nl’ een te oud meisje dat haar tong uitsteekt?

Aan het heerlijke boekje kan het niet gelegen hebben, maar na ongeveer drie pagina’s lag ik in coma. Zo eentje dat je wel wéét dat je slaapt en dat je je ook heus wel beseft dat dit niet handig is maar dat het zo lekker is onder die warme deken. Dat het niet erg is dat je vinger slaapt omdat ‘ie tussen een boek geklemd zit. Dat al die roze konijnen zo lief pannenkoeken voor je bakken en dat je kleuterjuf de nieuwe liefde van je opa is.

Rond negen uur ontwaakte ik (bel de kranten!) uit mijn coma. Niet uit eigen beweging natuurlijk en mijn kleuterjuf had er ook weinig mee te maken, maar omdat mijn huisgenoot het Huis Aan Het Schoonmaken Was.

Zo zie je maar weer: slaap lost een hoop op.

(ik ben verder totaal geen kouwkleum hoor, ofzo)

Sinds kort studeer ik. Op de universiteit verdwaal ik regelmatig in trappenhuizen, verplaatst men stiekem collegezalen en alleen mijn piepjonge medestudenten snappen het systeem erachter. Thuis, vol vlijt beginnend aan een verse huiswerkopdracht dwaal ik af naar oorden waar bomen van suiker zijn en leeuwen kunnen vliegen. Terwijl ik achter een pijlsnel wit dier aandroom verwateren mijn aantekeningen tot groentensoep.

Ik probeer het wel, maar hoe is het mogelijk achter mijn geleerde medestudenten aan te lopen als ik een geur ruik die me aan mijn kleuterschool doet denken, ik nog warme zoenen in mijn nek voel van de avond tevoren en iemand per ongeluk een zin uit mijn lievelingsboek citeert?

Hopelijk leer ik het ooit. Ontertussen, als je me zoekt, ik zit in een zweefmolen. Achter de ontbijtborden, en dan naar rechts of links.

‘zou je n winklwgn mee willen nemen?’

Dus, in de hoop dat ik alles verkeerd begreep, sms ik terug:

‘als in, uit de AH?’

Ik kreeg helaas een ‘jep’ terug. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb met het zweet in mijn handen een winkelwagen gestolen uit een grote supermarktketen. En ik moest er ook twintig minuten mee lopen voor ik arriveerde in het atelier. Onderweg werd ik vrij vreemd aangeken door voorbijgangers omdat ik om de vijf minuten in een bijna-dood-rochelhoest-ervaring terecht kwam (ik ben nog steeds niet helemaal beter). Ik passeerde een oudere heer zonder tanden en met heel vies haar, hij had ook een boodschappenkar maar dan gevuld met lompen. Hij grijnsde en zei: ‘zo kom je er wel’.

Dat is toch fijn om te weten.

Ik vind het maar niks, die nieuwe lokatie van de Amsterdamse Uitmarkt. Vroeger, toen kon je als je rechts van je iets leuks hoorde je picknickkleed bij wijze van spreke iets naar rechts verplaatsen en dan zat je goed. Nu kun je die cultuur helaas niet meer zo passief beleven. En cultuur beleef ik graag passief, het liefst ook etend.

Maar het was wel lekker weer.

Nu wil ik best zo vrij zijn een beschrijving van deze activiteiten te geven maar ik denk niet dat ik daarmee een hele frisse eerste indruk maak. Daarom: meer van mij als ik me buiten de veilige randen van mijn bed & joggingpak begeef.

Gegroet!